تبليغاتX
دنیا غروب آرزوهاست

               توی   آسمون    دنیا                           هر کسی ستاره داره

               چرا وقتی نوبت ماست                           آسمون جائی  نداره

               واسه من تنهائی درده                           درد هیچ کس‌ نداشتن

               هر گل پژمرده ای رو                           تو کویر سینه  کاشتن

               دیگه باور کردم آن را                            که  باید  تنها بمونم

               تا  دم   لحظه  مردن                            شعر   تنهائی  بخونم

 

نوشته شده توسط علی در دوشنبه 2 مرداد1385 ساعت 6:13 بعد از ظهر | لینک ثابت |